Ostra niewydolność lewokomorową
Ostra niewydolność lewokomorową (obrzęk płuc — oedema pulmonum). Obrzęk płuc może być pochodzenia sercowego lub pozasercowego. Przyczyną obrzęku płuc może być: uszkodzenie mięśnia lewej komory, zwężenie lewego ujścia żylnego, nagły wzrost oporów w krążeniu dużym, uszkodzenie przegród pęcherzykowo-włośniczkowych w płucach oraz uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.
Niezależnie od przyczyny istotą obrzęku płuc jest przechodzenie płynu obrzękowego z naczyń włosowatych do pęcherzyków płucnych. Schorzenie rozwija się szybko, narasta duszność zmuszająca chorego do przybrania pozycji siedzącej (ortopnoe). Występuje niepokój, pojawia się wilgotny, „miękki\" kaszel o charakterystycznym brzmieniu, z odkrztuszaniem pienistej, różowo podbarwionej wydzieliny. Skóra staje się sinoszara, pokryta zimnym, lepkim potem. Nad płucami można wysłuchać rzężenia wilgotne, czynność serca jest przyspieszona. W pierwszym okresie obrzęku płuc, w zależności od etiologii, ciśnienie tętnicze może być podwyższone lub obniżone, w okresie późniejszym zwykle znacznie się obniża. Obrzęk płuc jest stanem groźnym, wymaga szybkiego rozpoznania i natychmiastowego rozpoczęcia prawidłowego leczenia.
