Przewlekła niewydolność lewokomorowa
Przewlekła niewydolność lewej\", komory serca pojawia się w następstwie schorzeń, w których lewa komora serca jest przeciążona pracą przez dłuższy czas. Do chorób takich należą: nadciśnienie tętnicze, wady zastawek półksiężycowatych aorty, zwłóknienie mięśnia lewej komory. Przewlekła niewydolność lewokomorowa objawia się początkowo zadyszką towarzyszącą wysiłkom, np. w czasie wchodzenia na schody. Duszność wysiłkowa stopniowo nasila się, ograniczając sprawność chorego. Przyczyną jej jest zastój krwi żylnej w płucach, spowodowany osłabieniem mięśnia lewej komory. W bardziej zaawansowanym okresie choroby pojawia się również duszność spoczynkowa, występująca napadowo, szczególnie w nocy. Ten typ duszności nosi nazwę dychawicy sercowej (asthma cardiale).
Chory budzi się z uczuciem lęku przed śmiercią, odczuwa duszność, odruchowo przyjmuje pozycję pionową — siada lub wstaje, otwiera okno. Napad dychawicy sercowej mija samoistnie lub stopniowo nasila się i prowadzi do obrzęku płuc ze wszystkimi typowymi objawami.
Leczenie przewlekłej niewydolności lewokomorowej polega na unikaniu wysiłku, uregulowaniu trybu życia oraz długotrwałym stosowaniu glikozydów nasercowych, eufiliny (Euphyllin) i leków moczopędnych. Równocześnie należy prowadzić leczenie przyczynowe, zależnie od mechanizmu niewydolności krążenia.
