Nadciśnienie tętnicze
Zgodnie z zaleceniem Światowej Organizacji Zdrowia przyjmuje się za górną granicę prawidłowego ciśnienia tętniczego wartość 18,7 kPa (140 mm Hg)* ciśnienia skurczowego oraz 12,0 kPa (90 mm Hg) ciśnienia rozkurczowego. Natomiast nadciśnienie tętnicze rozpoznaje się, gdy wartość ciśnienia skurczowego przekracza 21,3 kPa (160 mm Hg) lub gdy wartość ciśnienia rozkurczowego przekracza 12,7 kPa (95 mm Hg). Ciśnienie o wartości mieszczącej się między wartościami normy i granicy nadciśnienia określa się jako „nadciśnienie graniczne\". Nie świadczy ono jeszcze o stanie patologicznym, wymagającym leczenia.
Wyróżniamy nadciśnienie pierwotne, czyli samoiste, które stanowi samodzielną jednostkę chorobową, oraz nadciśnienie wtórne, czyli objawowe, które występuje jako objaw lub powikłanie innych schorzeń. Nadciśnieniem pierwotnym nazywamy te postacie nadciśnienia tętniczego, w których można wykluczyć objawowy charakter. Patogeneza nadciśnienia pierwotnego jest złożona. Bezpośrednią przyczyną podwyższenia ciśnienia jest wzrost oporów stawianych przez naczynia obwodowe, spowodowany skurczem drobnych tętniczek (preka-pilar). Skurcz ten jest wywołany rozregulowaniem wielostopniowego mechanizmu utrzymującego u człowieka prawidłowe ciśnienie tętnicze. Oba czynniki regulujące ciśnienie, tj. opór obwodowy i praca serca, uzależnione są od czynności ośrodków naczynioruchowych, położonych w podwzgórzu. Na regulację ciśnienia mają też wpływ czynniki hormonalne.
